Don’t try to build some nest
in the ruins of our home.
Your tears will go to waste –
they can’t bring back what’s gone.
Now you love me? Now’s too late.
Never again can your tears remake
our ruined home, our broken nest –
our lives left bare, bereft.
If some night you come
by the ruins of our home,
you’ll find me wild with grief
in a garden overgrown.
Now you love me? Now’s too late.
Never again can your tears remake
our ruined home, our broken nest –
our lives left bare, bereft.
Lyrics from the Greek song “Now you love me? Now’s too late”
first performed by Marinella in 1965
Στο σπίτι μας το γκρεμισμένο
μη θες να στήσεις τη φωλιά.
Θα πάει το δάκρυ σου χαμένο –
δεν ζωντανεύουν τα παλιά.
Αν μ’ αγαπάς είναι αργά.
Μην περιμένεις ξανά
να ζωντανέψεις με δάκρυ
την γκρεμισμένη φωλιά.
Στο σπίτι μας το γκρεμισμένο
σαν έρθεις κάποιο δειλινό
Θα βρεις τον κήπο μαραμένο
και μένα κάπου να θρηνώ.
Αν μ’ αγαπάς είναι αργά.
Μην περιμένεις ξανά
να ζωντανέψεις με δάκρυ
την γκρεμισμένη φωλιά.
The lyrics are by Pythagóras, the music by Vassílis Vassiliádes.
Translated for (and taken from) the texts of The Walk by Euripides Laskaridis.
see also
(this transpolium lives alone)
